Toon menu

ReumaBlog uit het Groene Hart: Het leven is een marathon

Door Celeste Stiphout, Waddinxveen, januari 2018

 

 

Freeimages.com / Foto door Peter E. Leonard

Het is oudejaarsdag wanneer ik dit schrijf en ik realiseer me nu pas hoe snel het afgelopen jaar voorbij is gevlogen. Er is veel gebeurd, en toch voelt het of de tijd heeft stilgestaan. Maar één ding weet ik zeker: ik heb zelf absoluut niet stilgestaan.

 

Het jaar 2017 begon voor mij met een berg frustraties. Ik begon last van mijn hand te krijgen, kon deze op een gegeven moment bijna niet meer gebruiken en heb veel tijd in bed door moeten brengen. Het was een frustrerende, maar ook confronterende, periode.

 

Rond de zomer ging het best goed met me. Zeker toen ik begon met het slikken van vitaminen, die ik voorheen altijd had afgewezen. ‘Het werkt toch niet,’ zei ik altijd. Wat eigenwijs was ik toch, want ik heb er tot nu toe veel baat bij gehad.

 

En toen kwamen de herfst en winter er weer aan. De eerste tijd ging het vrij goed. Maar langzaam aan begon ik steeds vermoeider te raken en mijn pijnklachten bleven ook niet weg.

 

Omdat ik niet van plan was ook deze winter in bed door te brengen besloot ik dat ik iets moest doen om dit voor te zijn. Zo besloot ik op de rem te trappen en mijn dagelijkse activiteiten te doseren.

 

Controle over mijn fysieke gesteldheid had ik niet, maar ik wilde ook zeker niks doen om mezelf meer te belasten dan nodig was. Dit vormde een heuse uitdaging voor mij, daar ik iemand ben die hoge eisen aan zichzelf stelt en graag alles perfect in orde wil hebben.

 

Maar ik bedacht me dat ik me een stuk gelukkiger zou voelen als ik elke dag—mits mijn gezondheid het toelaat—productief kan zijn zonder dat ik de dagen erna uitgevloerd ben. Om dit voor elkaar te krijgen moest ik mijn leven gaan zien als een marathon, niet een sprint. Want wat vandaag niet lukt, kan ook morgen gebeuren, en dat is helemaal niet erg.

 

De tijd vliegt voorbij en als je van zoveel mogelijk momenten wilt kunnen genieten, moet je het jezelf ook toestaan. Geluk maak je zelf, dus gun het jezelf ook.

 

Ik wens jullie een nieuw jaar vol geluk, liefde en mooie momenten toe!

 

Om de beurt (en pakweg om de maand)  schrijven Renate Visser (Gouda) en Celeste Stiphout* (Waddinxveen) de Reumablog uit het Groene Hart. En af en toe te gast is Magda van Roon

De ReumaBlog geeft de belevenissen en meningen weer van de schrijvers, niet van de Reumavereniging. eerder verschenen Blogs lees je hier.

Wil je reageren? Dat kan. Via onze contactpagina of, voor leden, op het forum.
* Celeste Stiphout is een pseudoniem.