Toon menu

ReumaBlog uit het Groene Hart: Het schaakspel

Door Renate Visser, Gouda, september 2018

 

Het schaakbord staat klaar. Wit begint en zwart wint!

 

Om de beurt schuiven mijn tegenstander en ik een stuk, de spanning stijgt, wie o wie gaat er winnen? Ik kom goed in vorm, en proef in de verte al de overwinning. Op het hoofd van mijn tegenstander zie ik zweetdruppeltjes.

 

Het spel gaat verder, en dan is het zover, ik bent klaar voor de beslissende zet, die ervoor zorgt dat ik mijn tegenstander schaakmat krijg.

Maar… net als ik wil uithalen, komt er een windvlaag!   Pats, alles ligt op de grond.

 

Wèg overwinning.

 

 

Na even hartgrondig flink de balen hebben, pak ik de spullen op en begin opnieuw. Ik ga voortvarend van start; deze ronde kan wat mij betreft niet misgaan; ik heb meer zelfvertrouwen dan ooit.

 

Mij krijgen ze niet gek!

 

En dan, schiet er iemand uit met zijn arm.

Rrroetjs! Weer alles overhoop. Ik ben zo van mijn stuk gebracht dat ik zowel boos als melig tegelijk ben. Hoe is het mogelijk dat tot twee keer toe mijn winnend spel om zeep wordt geholpen?!

 

Ik ervaar het leven met het duo Bechterew en Crohn ook vaak als een schaakspel. De stukken van mij zijn in dit geval de medicijnen en leefstijl keuzes, het schaakbord is het levenspad. Van wie de andere stukken zijn, dat laat zich wel raden.

 

Bij een winnende pot denk dat ik alles redelijk onder controle heb. ‘Dat ik de ziekte wel even naar mijn hand zal zetten’.

 

En pats, dan is er weer een nieuwe ontsteking. Weg is mijn evenwicht.

 

*raap schaakbord op en ga voor een nieuwe ronde*