Toon menu

ReumaBlog uit het Groene Hart: Ieder huisje…

Door Magda van Roon, Gouda, oktober 2018

 

Het was zo’n onverwacht warme septembermiddag en ik dacht er aan dat mijn fysiotherapeute tegen mij had gezegd dat ik moest proberen korte stukjes te gaan lopen om mijn nieuwe knieprothese wat te trainen en niet te wachten tot de andere knie ook was gerenoveerd. Er lagen nog wat te lezen kranten, maar dat kon later ook.

Kortom, ik trok mijn verstandige schoenen aan en ging op pad. Ik liep door het Steinse Groen achter mijn huis, zocht zo glad mogelijke “vloerbedekking” uit en wandelde, nog een praatje met een hondenuitlater, nog even babbelen met een trotse jonge moeder met een beauty-baby op de borst, die mijn complimenten over de pasgeborenen vrolijk in ontvangst nam. Even uitrusten tegen een brugleuning, ik voelde mijn voeten, mijn knieën, ik moest maar eens huiswaarts gaan. Ik liep al bijna een kwartier en ik moest ook nog terug.

Op de terugweg zag ik grillig gevormde takken met rode besjes, die zouden mooi staan in mijn Mobach-vaas.  Ik verheugde me al op het resultaat. Er waren er genoeg, ik kon er best wat van mee naar huis nemen. Ik liep naar de struik en probeerde met mijn kromme handen een paar takken te plukken.

Het lukte me totaal niet, hoewel het heel dunne stelen waren en geen taai hout, bleven ook de zijtakjes stevig vast zitten.

Een beetje uit mijn humeur liep ik naar huis, zere voeten, onwillige handen, bah, ik zal de kranten die er nog liggen maar even doornemen, dan kunnen die weg.

O, een artikel over een man die opgesloten is in zijn lichaam, zeker een of andere psychische aandoening, iemand die heel erg “ op zich zelf is” . Dat is wel naar, als je daar last van hebt.  Even lezen hoe dit zit. Maar wat snel oordeelde ik voordat ik het stuk gelezen had. Deze man  heeft, terwijl hij met zijn jonge zoontje op de bank zat, een hersenstam-infarct gekregen, totaal onverwacht, met verschrikkelijke gevolgen, hij is totaal verlamd , al zijn zintuigen functioneren nog, maar verder kan hij niets. Met een reflector op zijn voorhoofd kan hij letters aanwijzen. Op die manier kan hij mailen, door met zijn ogen te knipperen kan hij letters aanwijzen op een speciaal toetsenbord en zo heeft hij zelfs een boek geschreven over de ziekte LIS, het locked-in-syndroom. Dat boek heeft  de  toepasselijke titel “oogwenk” . Toen zijn vrouw hem eens vroeg wat hij het liefst weer zou kunnen zei hij dat hij zo graag weer wilde praten…….. ook met zijn kinderen van elf en negen jaar.

O wat zielig vond ik mijzelf, ik wilde zo graag nog heel lang wandelen, uren snoeien en spitten in de tuin, door ruig land struinen. In een klap was mijn zelfmedelijden verdwenen, ik liep, ik praatte, ik zwom, ik fietste, ik was zo blij.