Toon menu

ReumaBlog uit het Groene Hart: Vallen en opstaan

Door Celeste, Gouda, februari 2019

 

2019 is aangebroken, maar voor mijn gevoel is het nog 2018. Wat is dat jaar snel voorbij gevlogen!

In januari 2018 overleed mijn lieve hondje. Vijftien jaar is ze geworden, een mooie leeftijd. Hierna heb ik het een poosje rustig aan gedaan en heb ik me vooral gericht op het vinden van ontspanning. Dit was een uitdaging voor mij, aangezien ik me altijd erg gedreven voel om productief te zijn en de neiging heb teveel eisen aan mezelf te stellen.

 

Sinds 2016 heb ik last van steeds terugkerende koorts en hiervoor ben ik vorig jaar bij de internist terechtgekomen. Het is nog steeds een raadsel waar deze klachten vandaan komen en dit wordt nog steeds onderzocht.

 

Aangezien ik zelf niks kon doen om deze klachten te voorkomen besloot ik er het beste van te maken. Ik probeerde productief te zijn binnen de grenzen die mijn lichaam zelf stelde. Mezelf toe te staan ontspanning te zoeken was daarbij belangrijk, want hierdoor lukte het me ook beter de doelen die ik voor mezelf had gesteld te behalen.

 

In de zomer besloot ik goede voorbereidingen voor de aankomende ‘donkere dagen’ te treffen. Ik voegde yoga toe aan mijn dagelijkse routine en realiseerde me al snel dat ik dit veel eerder had moeten doen. Wat voelde me na afloop goed en ontspannen!

 

Freeimages.com / Foto door Aaron Neifer

 

Al snel leerde ik een wijze les: als je een oefening doet, maak ‘m dan ook af, en ga niet halverwege over op een andere pose omdat je de vorige verkeerd deed… Ik zette mijn voet verkeerd neer en blesseerde mijn voet. De timing hiervan was vervelend, aangezien ik de week erna op vakantie zou gaan.

 

Eenmaal thuis besloot ik mijn yoga-routine weer op te pakken. Dit keer zou ik het wat rustiger opbouwen en wat harder mijn best doen niet wéér een ongecontroleerde te beweging te maken. Dat ging me gelukkig goed af! Elke dag keek ik weer uit naar mijn volgende sessie.

 

In oktober liep ik na een bloedonderzoek bij het Groene Hart Ziekenhuis richting het station. Ik voelde me die dag buitengewoon goed, en liep dan ook met stevige stappen door. Ik was er bijna, zag de trein al bij het spoor staan, toen de grond opeens onder mijn voeten verdween. Ik landde bovenop mijn enkel—met mijn been heel elegant naar binnen gebogen—en scheurde mijn enkelbanden.

 

‘Been omhoog houden’, werd er gezegd bij de huisarts. Ik mocht er een week niet op lopen, en moest daarna alles voorzichtig opbouwen. Zes tot twaalf weken kon het duren. Ik kon mijn lol op.

 

Ik baalde enorm! Na een aantal weken alles rustig te hebben opgebouwd was ik een paar dagen geleden begonnen met de wat geavanceerdere oefeningen en langere sessies. En nu kon ik dat voorlopig niet meer doen! Naar de keuken strompelen om wat te drinken te pakken voelde als een wereldreis. Yoga moest dus nog even op zich laten wachten.

 

Door de consternatie is de winter gearriveerd zonder dat ik het door had. Nu ik met mijn enkel wat beter uit de voeten kan begin ik me bewust te worden van de rest van mijn lichaam. Mijn handen begonnen pijn te doen. Soms een steek, dan weer een zeurende pijn. Mijn gewrichten werden rood, begonnen te jeuken en te branden. Het besef dat ik reuma heb kwam weer terug.

 

Ik nam me voor om weer met yoga te beginnen, maar steeds leek er iets tussen te komen. Begin december werd ik ziek. Ik was niet doodziek. Het was een “simpele verkoudheid” die maar niet over leek te gaan. Ik voelde me ellendig genoeg om me goed ziek te voelen, maar net niet ziek genoeg om de hele dag in bed te liggen.

 

Op het moment van schrijven is het eind januari. Ik heb geoefend met lopen. Het gaat steeds iets beter. Binnenshuis gaat het redelijk, maar buitenshuis kom ik niet ver. Wel merk ik dat ik elke dag iets verder kan lopen. Nu zit ik op mijn bed met mijn laptop dit te schrijven. Mijn enkel doet pijn. Ik was de afgelopen dagen misschien iets te overmoedig door binnenshuis zonder brace rond te lopen. Weer iets geleerd. De brace heb ik trouwens weer om, en ik doe het rustig aan.

 

Nu de donkerste dagen weer achter ons liggen ben ik moed aan het verzamelen om binnenkort weer te beginnen met yoga. Ik heb er zin in, maar vind het wel eng. Moet ik niet eerst zorgen dat mijn enkel wat sterker is? Het mooie van yoga is dat er veel verschillende soorten oefeningen zijn. Voor veel oefeningen hoef je je enkel niet eens te belasten. Dus mijn voornemen is om binnenkort die yoga-mat weer te pakken en te beginnen!

 

Als er íets is dat ik in 2018 heb geleerd dan is het dat dat vallen oké is. Misschien niet in de letterlijke zin van het woord, zoals in mijn situatie het geval was. Het kan een lang proces zijn om er weer bovenop te komen. Misschien wordt alles niet als het oude. Maar laat je er vooral niet door uit het veld slaan. Het leven bestaat nu eenmaal uit onvoorspelbare situaties. Het enige dat we kunnen doen is na het vallen weer opstaan, en er het beste van maken.