Toon menu

ReumaBlog uit het Groene Hart: Goed om te horen!

Door Magda van Roon, Gouda, maart 2019

 

Dinsdagochtend:  lekker zwemmen, spieren losmaken, leuk om de andere bad-nimfen en  de twee heren in hun verschillende functies weer te zien en te horen. Ik heb er altijd veel zin in en voel me de hele dag na het zwemmen prettig en voldaan, een beetje spierpijn hoort er bij.

Tijdens het brave oefenen en het spartelen met rubber slangen en lege waterflesjes, worden er ook heel uitvoerige conversaties gevoerd, weliswaar niet altijd tot vreugde van onze enthousiaste en onvermoeibare therapeute, maar het gebabbel is vrijwel onuitroeibaar. En over die gesprekken gaat dit keer mijn blog.

 

Ik zie saamhorigheid, ik zie humor, ik zie aanwijzingen, ik zie van alles heen en weer gaan.  Maar helaas moet ik schrijven: “ik zie”, want verstaan doe ik maar een klein beetje van al deze gezellige gesprekken, die er toch ook aan bijdragen dat het zwemuurtje niet alleen heel nuttig is, maar ook een sociale functie heeft.

 

Vandaag kwam ik thuis met het vaste voornemen een al een poosje uitgestelde daad, maar te gaan stellen. Ik bel de audicien. Nadat ik mijn naam genoemd heb, zeg ik dat ik het idee heb dat mijn gehoor niet zo goed is…..”helemaal goed” is het antwoord van de mevrouw aan de andere kant van de lijn. Ik zeg : “Nee, niet goed zei ik”.  “Hoe bedoelt u? “.  Ik weer: ”Mijn gehoor is, geloof ik, niet meer zo goed en u zegt dan: helemaal goed”. Ik gaf het op en maakte een afspraak op korte termijn. Nu nog de vraag of ik die apparaten in mag tijdens het zwemmen, maar dat is van latere zorg.

 

Dit voorval deed me denken aan vorige zomer toen ik met mijn dochter uit eten ging. We hadden elkaar een poosje niet gesproken en verheugden ons op een paar uurtjes samen. Het geserveerde eten was erg lekker, ruim voldoende en de ambiance was heel gezellig. Het enige bezwaar was de overdreven gedienstigheid van de serveerster. Na ieder hapje kwam zij vragen of alles naar wens was, of er voldoende was, en of er nog andere wensen waren. En steeds als zij ons positieve antwoord hoorde, was haar reactie: “Goed om te horen”. Bij het laatste “Goed om te horen”, schoot mijn dochter als een ouderwetse bakvis in de lach.

 

Toch dacht ik vanmorgen dat het waar is, het is goed om te horen!