Toon menu

ReumaBlog uit het Groene Hart: Ik heb reuma, maar reuma heeft mij niet

Door Magda van Roon, Gouda, september 2019

 

In het blad van ‘Reuma Nederland’ wordt iemand geciteerd met de uitspraak : “Ik heb reuma, maar reuma heeft mij niet”.

Mooi geformuleerd, ik zei vroeger vaak : “Ik heb reuma, maar ik ben geen reuma”, als antwoord op de vraag die lieve belangstellenden mij stelden : “Hoe gaat het met je reuma ?” In plaats van de vraag naar mijn algehele welzijn, of hoe het met mijn kinderen of met mijn tuin ging.

 

Helaas heb ik nu zelf wél eens het gevoel dat ik reuma bén. Na een lange autorit kruip ik liever ongezien uit de auto, het kost een paar minuten en elegant gaat het echt niet.

Ik ben aan het wieden in mijn tuin en na een paar minuten staan mijn vingers net zo krom als de kronkelhazelaar. Dan maar met een schoffel, maar die glipt uit mijn handen.

 

En wat te doen als je een uitnodiging krijgt voor een officieel diner, met de mededeling: Dresscode:  formeel. Misschien eens op zoek naar een mooie jurk, ook wel leuk na al die spijkerbroeken, waaronder mijn orthopedische schoenen niet zo erg opvallen. Maar ja, een jurk en hoe dan verder naar beneden? Hoge hakken zijn al vele jaren een “no go”!

 

Nu maar eens de truc van het halfvolle en halflege glas. Wat het uitstappen van die auto betreft: ik kan nog auto rijden en kom waar ik wil zijn. En wat betreft de tuin; ik heb nog een tuin en een klusjes-jongen met sterke handen en een lege portemonnee. Als ik goed aanwijs waar het onkruid staat, haalt hij heus niet zo vaak de pas gepote planten weg. En twee keer per jaar komt de echte tuinman, wat heerlijk dat dat nog kan!

 

Maar nu mijn outfit voor het formele diner: laat ik nou een soort jurk vinden met heel lange wijde pijpen, mosgroen, staat mooi bij mijn bruinrode haar en dito schoenen, als die eventueel even tevoorschijn komen. En hij is zo excentriek dat iedereen zal denken dat zoiets juist heel chique is, terwijl hij reuze afgeprijsd was. Ik blij!!! Wel benieuwd of mijn verschijning door de beugel kan.

Op die avond zal ik denken : “Ik heb reuma, maar reuma  heeft mij niet (te pakken)!”