Toon menu

ReumaBlog uit het Groene Hart: Ook aan het hebben van reuma zitten fijne kanten!

Door Magda van Roon, Gouda, januari 2020

 

Ook al schrijf ik soms dat ik mijn leven niet wil laten beheersen door de reuma, ‘ ik heb het, maar ik ben het niet’, kom ik  door mijn reuma soms wel in een lastige situatie, en wel in het betaalverkeer.

Er zijn automaten, bijvoorbeeld de parkeerautomaat bij het Groene Hart Ziekenhuis, waarin ik mijn pas vol vertrouwen en argeloos instop, mijn pincode toets en tevreden zie dat de transactie geslaagd is. Maar vervolgens moet ik constateren dat mijn kromme vingers de pinpas niet meer uit het geniepige gleufje krijgen. De rij achter mij groeit gestaag en ik voel dat ik mijn geloof in de mensheid moet aanspreken en aan een van de wachtenden achter mij de intieme vraag moet stellen of hij of zij mijn pas even uit het gleufje wil halen. Dit is geen moment om de betrouwbaarheid van de ongeduldige rij mensen achter mij te toetsen. Dat hoeft ook niet, want het gaat altijd goed en dikwijls krijg ik ook nog een meelevende blik of een vriendelijke opmerking: “graag gedaan!”

 

Maar ik word natuurlijk vaker geconfronteerd met betaalverkeer. Stel: ik ben in de supermarkt en ik heb een paar kleine dingetjes gekocht en besluit maar even bij de kassa te betalen in plaats van te scannen. De rij bij de kassa is kort, althans hij was kort, totdat ik aan de beurt ben. De caissière ziet mijn twintig eurobiljet en vraagt of ik gepast wil betalen omdat ze weinig klein geld heeft. Ik heb dit wel, dus ik ga frommelen in mijn portemonnee, in het te smalle vakje met klein geld. Vervolgens valt het een en ander op de grond (raap dat maar eens op van de gladde vloer!), zodat echt tempo maken er niet meer in zit. Mensen achter mij verlaten knorrig de rij, anderen zuchten nadrukkelijk, en ik verlaat met schaamrood op mijn wangen schichtig de winkel.

 

Vorige week heb ik gelukkig ook weer een heel blij moment meegemaakt dankzij de reuma! Ik had een aantal maanden niet mogen zwemmen door een wond aan mijn vergroeide voet. De wond was dicht en ik ging vrolijk fluitend naar het Groenhovenbad. De begroeting van mijn medezwemsters was zo hartelijk dat ik er bijna verlegen van werd. Iedereen was zo belangstellend! Het enige contact dat ik had gehad waren de lieve kaarten geweest die naar mij toegestuurd waren. Wat was het fijn om iedereen weer te zien en te horen hoe het met iedereen ging. Wat was ik blij dat ik weer mee kon doen met de oefeningen in het water en de grappen, en met het uitwisselen van nieuwtjes. Ook aan het hebben van reuma zitten fijne kanten!