Toon menu

ReumaBlog uit het Groene Hart: Onthouding

Door Magda van Roon, Gouda, juli 2020

 

De zwemochtenden werden steeds fijner, we begonnen elkaar steeds beter te kennen en te waarderen. Zo zeer dat we, toen we in de voorjaarsvakantie niet konden zwemmen, bij elkaar kwamen om tijdens een kop koffie allerlei wederwaardigheden te delen. Heel vertrouwd en gezellig.

 

Geen wonder dat we schrokken toen het vervaarlijke virus ook roet in het zwembad dreigde te gooien, en ja hoor: de reuma-oefengroepen werden afgelast, tot ons verdriet.

 

De dinsdaggroep was bedroefd. We wisten allemaal dat dit maar een kleine teleurstelling was, vergeleken bij alle ellende en verdriet die COVID-19 veroorzaakt, maar toch….

 

Het straatbeeld veranderde: Wij liepen met onflatteuze mondkapjes, hevig geurend naar ontsmettingsmiddelen, met angstige blikken en een centimeter met een streepje bij de anderhalve meter, in onze tassen vol zakdoekjes door de stad. Wij gingen nergens meer in een lift en wantrouwden iedereen die iets te dichtbij kwam.

 

Maar wat erger was: onze badtas hing, gevuld met een schoon badpak, een schone handdoek, de kam voor na het zwemmen, doelloos aan de kapstok te wachten op betere tijden.

Onze stramme ledematen werden per week strammer. We voelden ons ineens geen sportieve zwemsters meer maar behoorden tot de categorie kwetsbare mensen met onderliggend lijden.

Er was een lichtpunt: Al het werk dat ons boegbeeld, Carla Weller, voor de Reumavereniging doet, is door de koning niet onopgemerkt gebleven en zij is vereerd met een koninklijke onderscheiding.

Nu Willem Alexander zich persoonlijk met onze vereniging bemoeit, zal het allemaal wel goed komen toch ?

 

Ik hoop dat we elkaar terug zien in september, in ons badpak !!!

 

Magda van Roon