Toon menu

Het heft in eigen handen

Door Stefanie Hulst, Ouderkerk ad IJssel

(winnaar van de verhalenwedstrijd 2015)

 

Het begon al in mijn kinderjaren. Rare valpartijen veroorzaakt door zwakke enkels was de conclusie. De oplossing was de fysiotherapeut. Vanaf dat moment werd fysiotherapie de rode draad in mijn leven, een constante waar ik niet meer buiten kon. Want naarmate de tijd vorderde werden steeds meer gewrichten toegevoegd aan mijn spectrum van pijn. Tegen die tijd zag ik de fysiotherapeut niet langer als hulpverlener maar als vriendin, zo vaak zag ik haar immers. Soms bekroop mij het gevoel dat ik vaker thuis of in het ziekenhuis zat dan op school. Een ongemakkelijke gewaarwording in zo’n jong leven.

Stefanie Hulst
Stefanie Hulst

Ondertussen was de leeftijd bereikt van de middelbare school. Wat al een lastige periode is voor een kind vanwege de puberteit, kreeg een extra lading van pijn en onbegrip. De pijn was echter niet eens het ergste. Het ergste waren mijn levensdromen verliezen. Ze glipten zo door mijn pijnlijke handen heen.

Het Gymnasium ging aan mijn neus voorbij want mijn cijfers waren door weken afwezigheid niet langer afdoende. Zelfs de Havo zou een kluif worden, gaf de mentor aan. “Ze zal toch echt vaker aanwezig moeten zijn wil ze haar diploma halen.” Ongelooflijk demotiverend als mensen het vertrouwen in je verliezen, maar des te sterker voelde ik mij.

De beschuldigende toon die mensen aan konden nemen als ik aangaf weer ziek te zijn was voor mij onbegrijpelijk. Ik kon niets meer van wat ik eerder deed en zag mijn dromen als zeepbellen voor mijn neus uit elkaar spatten. Maar ach, ze zal zich wel aanstellen, want de artsen kunnen immers niets vinden! Elke dag werd ik meedogenloos geconfronteerd met het feit dat ik niet meer kon wat anderen wel konden. Echter was er niemand die het serieus nam, want het was niet zichtbaar voor hen. Ik leed inwendig aan niet alleen een fysieke, onbekende pijn maar ook aan psychische aftakeling door de realiteit dat de wereld mij niet geloofde. Op dat moment draaide bij mij de knop om.

Dit onbegrip van de mensen om mij heen, deze harde realiteit opende mijn ogen. Ik weigerde toe te geven aan de negatieve spiraal waarin ik mijzelf bevond door toedoen van anderen en deze pijn. Ik weigerde nog een minuut langer aan mijzelf te twijfelen. Want ik wist beter! Voor iedere; “misschien stel je je wel aan” en elke; “gewoon doorgaan, want ik kan niets aan je zien”, kreeg ik een boost om inderdaad door te gaan. Maar niet voor de wereld om mij heen. Deze had ondertussen voor mij al afgedaan. Artsen die mij vertelden dat het tussen mijn oren zat en docenten die me een aanstellende spijbelaar vonden. Nee, de wereld verdiende mijn inzet niet meer. Maar ik wel! Vechten voor mijzelf werd mijn drijfveer. Ik verdiende immers beter dan een leven geregeerd door pijn en onbegrip. Niet langer zou ik toegeven aan de pijn en onvermogen, ik ging mij richten op mijn talenten en mijn wens mijn leven in handen te nemen en houden.

 

Ik ben Stefanie, hypermobiliteitssyndroom patiënte. Wellicht in bezit van een leven vol pijn maar boven al trotse eigenaar van de touwtjes van mijn leven. Met ijzeren doorzettingsvermogen en trots mijn HBO diploma gehaald. Sinds kort werk als parttime onderwijsassistent in een re-integratietraject gevonden. Waar de wereld eerst leek op een koude homp vol onbegrip en pijn zie ik nu oneindige mogelijkheden; want ik heb mijzelf hervonden. Niemand anders dan ikzelf bezit de kracht die nodig is om elke ochtend op te staan en bij mezelf te denken; ‘Ondanks alle tegenslagen, pijn en het geleden verlies in mijn leven ben ik er nog steeds.’ Wat kan het leven heerlijk zijn wanneer je jouw eigen hart volgt. Zolang je maar kijkt naar de mogelijkheden, deze met beide handen aangrijpt en niet laten overschaduwen door onvermogen. Iedereen heeft iets te bieden, zolang je blijft geloven in jezelf en de pijn niet laat regeren.
Sindsdien trotseer ik met opgeheven hoofd de strijd van mijn alledag want ik ben meer dan mijn ziekte, ik ben waardevol. Ik ben een vechter die u uitdaagt hetzelfde te doen wanneer het leven u tegen zit. Want het is waar; na alle regen komt uiteindelijk zonneschijn, je moet enkel de gordijnen zelf openen om het te zien.

 

Over de schrijfwedstrijd

In de zomer van 2015 zijn mensen met een vorm van reuma, woonachtig in de gemeenten die de Reumavereniging Gouda en omstreken beslaat, uitgenodigd om hun verhaal te schrijven over hoe zij het heft in eigen handen namen, om een nieuwe draai te geven en op een positieve wijze te gaan leven met reuma.

 

Over de winnende auteur

Stefanie Hulst is 27 jaar en woont in Ouderkerk aan den IJssel met haar fret Bibi. In 2010 heeft zij het HBO Kunstzinnige Therapie diploma behaald. Helaas, door haar afnemende gezondheid, is zij daarna werkloos geweest, met een Wajong uitkering. Na 2 jaar zoeken naar een geschikte werkplek heeft zij nu haar plaats gevonden binnen de gloednieuwe school in Leidsche Rijn; MAVOTIEN. Hier werkt zij met veel plezier als onderwijsassistente. Daarnaast houdt zij zich bezig met verscheidene creatieve uitspattingen zoals kleding naaien en kunst-schilderen.

 

Uit het juryrapport

De jury van de schrijfwedstrijd heeft unaniem gekozen voor het verhaal van Stefanie Hulst. De schrijfster laat duidelijk zien hoe zij zelf het besluit neemt om de negatieve spiraal waarin zij zit, om te keren. Die omkering is het hart van het verhaal en daarmee voldoet zij het best aan de opdracht. Dit wordt ook origineel verwoord. Positief is het zeker, maar aan dat criterium voldeden alle verhalen wel. De herkenbaarheid is, zeker voor mensen die een vorm van reuma hebben die niet meteen zichtbaar (of zelfs aantoonbaar) is, is groot. Zij heeft bovendien een zeer prettig leesbare schrijfstijl. NB: de verhalen van enkele andere inzenders (Toke, Jeanine) kun je ook lezen op deze site.

 

Juryleden

Yvonne Balvers (voorzitter Reumavereniging Gouda e.o., Columnist Reuma Magazine), Miranda van Elswijk (freelance schrijver en ervaringsdeskundige), Maikel van Oosterhout (reumatoloog Groene Hart Ziekenhuis), Gerrit Schouten (algemeen bestuurlid Reumavereniging Gouda), Carla Weller (algemeen bestuurlid Reumavereniging Gouda).