Toon menu

Mijn Reuma

Door Toke (Bergambacht)

Het afschuwelijke beeld dat mijn dochter nog steeds bij haar draagt.

              Een oud wijfie, helemaal ineengedoken in haar rolstoel,

              kromme handjes en een paar oude slofjes aan haar voeten.

Gaat mijn moeder er ook zo uit zien ? Is dit de toekomst van mijn moeder ?

 

Al jong ben ik in het huwelijksbootje gesprongen, wij waren verliefd en er was een kind opkomst. Een zoon en een dochter mocht ik baren en groot brengen. Maar al snel sloeg  “de reuma” toe, ik was 29 jaar oud. Langzaam trok de pijn door mijn lichaam. De tranen kwamen …… Wat was reuma eigenlijk ? In de familie kwam er geen reuma voor. Op dat moment wist ik alleen dat ik vreselijke pijn had. 

 

Op naar het Academisch Ziekenhuis in Utrecht. Daar kreeg ik steun en uitleg over de reuma.Ze regelde een wijkverpleegster om ons en de kinderen uit te leggen wat reuma eigenlijk inhield en dat zij ook moesten helpen in het gezin, want mamma was uitgeschakeld. En zo voelde dat  toen ook !!  Mijn zoon was 9 en mijn dochter was 6 jaar oud !! Opgroeiende kinderen die hulp nodig hadden van hun moeder,… moesten hun moeder helpen. De hulp en aandacht die ik ze niet meer voor 100% kon geven. Niet meer langs de lijn bij de voetbal van mijn zoon. Niet meer met schoolreisjes assisteren enz….Sporten was niet meer mogelijk.

Ik kreeg een ochtend in de week hulp in de huishouding. Vreselijk vond ik het. Medicijnen waren er niet echt tegen de reuma. Alleen een pil voor de pijn “ ascal “. Rust, rust en nog eens rust was toen het protocol. Maar het slapen was een ramp, zelfs een laken heb ik lang niet op mijn handen kunnen verdragen. Op de tanden bijten, niet zeuren maar doorgaan was de enige mogelijkheid. En met mijn positieve instelling heb ik dat gedaan !

 

Na 3 jaar ascal, dachten de artsen dat ik maar eens goudinjecties moest proberen. De goudinjecties werkten goed op de ontstekingen, ik voelde me beter en kon weer een beetje vooruit. Ongeveer anderhalf jaar ging het redelijk goed, maar toen was weer uit met de pret, en de pijn kwam in alle hevigheid terug. Ziekenhuisopname was het advies.

 

En daar was het beeld van mijn dochter “de ziekenhuiszaal “in Utrecht. De oude vrouw in de rolstoel. Gaat mijn moeder er ook zo uit zien ? Is dit de toekomst van mijn moeder ?

 

Het was in 1982 het oude academisch ziekenhuis te Utrecht. Op de prachtige Catharijne singel, een ziekenhuiszaal met 24 bedden en ……er lagen mannen en vrouwen in die bedden. Ik was met stomheid geslagen. Wat had ik eigenlijk meegemaakt ?  En wat voor verwachting had ik eigenlijk ? 33 Jaar oud, een jonge vrouw met ernstige reuma klachten, die van een ziekenhuiszaal in de grote stad geen idee had, hoe dat er van binnen uit zag. De herinneringen die ik van die zaal bij de draag, zijn toch eigenlijk alleen positief.

Wat was dat leuk die gecombineerde zaal, hoewel ik niet met één been uit bed mocht, de koude ondersteek werd bij me gebracht, gordijnen dicht en plassen en poepen maar. Zes weken algehele rust was mij voorgeschreven, maar wij vierden feest op die zaal.

 

Lopen was moeizaam en pijnlijk, dus moest ik orthopedisch schoeisel laten aanmeten. Stel je eens voor, een jonge vrouw met van die onooglijke stomme schoenen aan de voeten. Geen Bally”s pump met Queenie hakje meer ! Orthopedisch schoeisel dus…… De eerste jaren droeg ik ze alleen in huis, wat waren ze lelijk in mijn ogen, maar met de jaren ben ik ze steeds frequenter gaan dragen want ik wilde toch lopen. In mijn onderbewuste heb ik  altijd geweten dat bewegen beter is dan stil zitten. De jaren erna kwamen er betere medicijnen, maar bij mij waren vele gewrichten al ernstig vergroeid. Veel operaties heb ik ondergaan, met goede, maar ook met mindere afloop. Het moeilijkste was om veel huishoudelijke karweitjes aan mijn man over te laten. Maar in de loop van de jaren, ga je aan je tijd een andere invulling geven.

 

Ik ben nu 66 jaar, kan mijzelf goed redden, doe vrijwilligerswerk en sport driemaal in de week. Gelukkig geen oud vrouwtje in de rolstoel, wat mijn dochter voor ogen had !

De reuma heeft zeker mijn leven getekend, maar…de zon schijnt  iedere dag !!!